بر روی یک عضله اسکلتی یا عضله ارادی یک غلاف از جنس بافت پیوندی می باشد که عضله را در بر گرفته است. این غلاف اپی میوزیوم نام دارد.

زمانی که اپی میوزیوم را برش می دهیم در زیر آن دسته های کوچکی از تارعضلانی قرار گرفته اند. این دسته تارهای عضلانی فاسیکول نام دارند.

البته دور هر فاسیکول نیز یک غلاف از جنس بافت پیوندی قرار دارد که هر فاسیکول را در برگرفته است. این غلاف پری میوزیوم نام دارد.

زمانی که ما پری میوزیوم را می بریم می توانیم تارهای عضلانی واحد که همان سلول های عضلانی هستند را ببینیم. دور هر تار عضلانی نیز توسط یک غلاف از جنس بافت پیوندی پوشیده شده است. این غلاف اندومیوزیوم نام دارد.

اگر ما اندومیوزیوم را هم برش دهیم با یک غشاء پلاسمائی مواجه می شویم که دور تا دور هر تارعضلانی را دربر گرفته است. این غشاء پلاسمائی سارکولما نام دارد.

بعد از سارکولما وارد تارعضلانی می شویم. هر عضله از چندین تارعضلانی تشکیل شده است که تعداد آن در هر عضله بستگی به ماهیت کاری و اندازه همان عضله دارد. در درون تارعضلانی ما با تارچه های عضلانی برخورد می کنیم که به صورت طولی در کنار هم قرار گرفته اند و تمام طول تار را طی می کنند.

در کنار تارچه های عضلانی و به صورت موازی با آنها لوله های طولی یا شبکه سارکوپلاسمی قرار دارد. این شبکه لوله ای نیز تمام طول تار را به صورت موازی با تارچه های عضلانی طی می کند و محلی برای ذخیره یون کلسیم می باشد. یون کلسیم برای انقباض عضله ضروری می باشد.

یک سری لوله ها نیز که لوله های عرضی یا توبول های Tنام دارند به صورت عرضی از غشاء پلاسمائی وارد تارعضلانی می شوند و تمام عرض تار را طی می کنند. بدین شکل که به صورت عمودی از کنار تارچه های عضلانی و لوله های طولی عبور می کنند. این لوله های عرضی پتانسیل عمل را که می بایست قبل از انقباض تارعضلانی در غشاء تار بوجود آید را وارد تارعضلانی می کند و تا عمق تار آن را حمل می کند. در محل عبور لوله های عرضی از کنار تارچه های عضلانی و لوله های طولی به محض رسیدن پتانسیل عمل ، لوله های طولی کلسیم خود را آزاد می کنند و بلافاصله انقباض توسط تارچه های عضلانی به وقوع می پیوندد. این لوله های عرضی همچنین مواد لازم تارعضلانی از قبیل یونها را وارد تارعضلانی می نماید.

در ضمن همانطور که می دانید هر سلول دارای سیتوپلاسم یا بخش مایع می باشد که ذرات و اندامک های سلول در آن شناور هستند. سیتوپلاسم سلول عضلانی یا همان تارعضلانی سارکوپلاسم نام دارد. سارکوپلاسم به مانند سیتوپلاسم دیگر سلولها می باشد اما با این تفاوت که حاوی گلیکوژن ذخیره برای تغذیه سلول عضلانی می باشد. همچنین حاوی میوگلوبین است که اکسیژن به آن متصل می شود.

تارچه های عضلانی عناصر انقباضی عضله اسکلتی هستند. در واقع این انقباض در سارکومر تارچه های عضلانی بوجود می آید. سارکومر کوچکترین واحد کاری یک عضله می باشد. هر تارچه عضلانی از چند سارکومر تشکیل شده است. در تارچه های عضلانی دو نوع فیلامان یا الیاف انقباضی وجود دارد. الیاف ضخیم تر میوزین و الیاف نازک تر اکتین نام دارد. هر سارکومر در بین حد فاصل دو خط Zقرار دارد.

بعد از هر خطZنوار I قرار دارد که ناحیه ای روشن است و حاوی فقط الیاف اکتین می باشد. سپس نوارAقرار دارد که یک ناحیه تیره است و حاوی هم الیاف اکتین و هم الیاف میوزین می باشد. بعد از آن نیز نوارIبعدی قرار دارد و دویاره با یک خط Z سارکومر به پایان رسیده و بعد از این خط Zسارکومر بعدی به همین مانند آغاز می شود و این روند ادامه دارد. نکته دیگر اینکه یک منطقه روشنتر بنام منطقهH در وسط نوارA  می باشد که تنها زمانی قابل مشاهده است که سارکومر در حال استراحت می باشد. این منطقه  حاوی فقط الیاف میوزین است و نبودن الیاف اکتین در این منطقه باعث روشن تر بودن این منطقه نسبت به سایر مناطق نوارAشده است. در زمان انقباض عضله سارکومر کوتاه می شود و الیاف اکتین به درون منطقهHکشیده میشود. بنابراین در زمان انقباض ظاهر منطقهHمشابه دیگر مناطق در نوارA می باشد. لذا در زمان فعالیت عضله منطقه Hقابل مشاهده نیست.

در قسمت بعدی در مورد الیاف های اکتین و میوزین و چگونگی انقباض عضله توسط این دو الیاف می نویسم.